A FIFA Carol: een kerstvertelling over de bijzondere vriendschap tussen Sepp en Michel

Geplaatst: 23 december 2015 in FIFA

Het was de dag voor Kerstmis. In Zürich, waar het hoofdkantoor van de FIFA stond, sneeuwde het zacht. De meeste mensen waren vrij, maar Sepp Blatter niet. Hij werkte zeven dagen per week, zelfs nu hij de pensioengerechtigde leeftijd allang had bereikt. Sepp leefde voor zijn werk. Soms sliep hij zelfs in zijn kantoor.

Sepps werkkamer was klein. Het was er altijd koud, tochtig en donker. Er brandde alleen een olielamp – een relatiegeschenk uit oliestaat Qatar – om stroomkosten te besparen. Bovendien hield Sepp zich graag bezig met zaken die het daglicht niet konden verdragen. Daarvoor was een verduisterde kamer handig, ook al was hij door de schemer een paar keer gestruikeld over op de grond slingerende steekpenningen.

Sepp

Sepp in zijn werkkamer.

Niet veel verderop wandelde de Fransman Michel Platini met gebogen hoofd door de straten van de stad. Hij had lunchpauze. Lang geleden was Michel een van de beste voetballers ter wereld, en verdiende een vermogen. Maar die tijd lag ver achter hem. Zijn geld was opgegaan aan gokken, dure wijnen en snelle auto’s. In zijn eigen land was hij allang niet geliefd meer. Daarom deed hij soms wat advieswerk voor zijn oude kennis Sepp, die hij in 1998 bij het WK voetbal had ontmoet.

Michel was een beetje bang voor zijn opdrachtgever. Sepp was humeurig, streng en bovendien gierig. Met het geld dat Michel ontving, kon hij nauwelijks zijn rekeningen betalen. Al een paar keer had hij zich voorgenomen om Sepp om loonsverhoging te vragen, maar nooit durfde hij. Vandaag moest het toch gebeuren, anders zou hij in de geldzorgen komen.

Michel was slim. Hij had een plannetje bedacht, om Sepp te paaien. Michel zou Sepp uitnodigen voor het kerstdiner bij hem thuis. Daar zou hij met royale hand de beste wijnen schenken, ook al kostte het hem zijn laatste euro’s. Als Sepp eenmaal dronken was, zou Michel hem een contract laten tekenen, waarin stond dat hij meer geld zou krijgen.

Na zijn pauze liep Michel, met lood in de schoenen, naar Sepps kleine kantoor. ,,Monsieur Blatter”, stamelde hij, met bibberende stem. ,,Ik wilde vragen of u op Eerste Kerstdag bij mij wilt komen eten. Ik zal u in de watten leggen, en u kunt natuurlijk blijven slapen. Ook vervoer wordt natuurlijk geregeld.”

Geschrokken keek Sepp op van zijn schrijftafel. ,,Merde, Michel, kun je niet kloppen? Ik ben de inhoud van een envelop uit Qatar aan het tellen. Nu moet ik weer opnieuw beginnen. Maar wat kom je doen?” ,,Ik wil u uitnodigen om morgenavond bij mij te komen eten. Gewoon, omdat ik u waardeer en u mijn rekeningen altijd netjes betaalt. U kunt daarna blijven slapen.”

office2

Michel bezoekt zijn broodheer Sepp.

Sepp werd boos. ,,Jij sluwe Fransoos, denk je dat ik gek ben? Je wilt me zeker dronken voeren, en daarna het bed in krijgen? Vooruit, mijn kamer uit!”, schreeuwde hij. ,,En wáág het niet om terug te komen. Ik hoef je hier niet meer te zien.”

Na zijn woede-uitbarsting werd Sepp ontzettend moe. Waarschijnlijk een gevolg van zijn harde werk in het jaar dat bijna ten einde was, dacht hij. Het was een druk jaar geweest. Sepp besloot daarom om naar huis te gaan. Eenmaal aangekomen zijn oude, krakende, slecht gestookte huis, ging hij meteen naar bed. Binnen een paar minuten was hij vertrokken.

Het was het begin van een gedenkwaardige nacht. In zijn droom kreeg Sepp bezoek van drie geschorste FIFA-vrienden, waaronder Jack Warner. Die was gekomen om Sepp te waarschuwen dat zijn huidige levensstijl hem hetzelfde lot zoubrengen als Warner na zijn arrestatie: veroordeeld om over de aarde te zwerven als boetedoening voor de te korte minuten stilte en het gebrek aan naastenliefde tijdens zijn leven. Als symbool van zijn marteling droeg Warner een zware ketting met daaraan symbolische objecten uit zijn leven, maar dan in massief metaal: kasboeken, steekpenningen, sponsorcontracten en WK-tickets.

Sepp schrok midden in de nacht wakker, badend in het zweet. Gelukkig, het was maar een droom, dacht hij. Maar Sepp was geschrokken van wat hij zag. Hij zag nu ook in dat het zo niet verder kon. Anders zou het onherroepelijk misgaan. Sepp nam zich voor om zijn leven te beteren. Daarna viel hij weer in slaap.

Toen Sepp op kerstochtend ontwaakte uit zijn verder droomloze slaap, voelde hij zich al een beter man. Op zich had hij wel zin om ’s avonds naar Michel Platini te gaan, maar hij wist niet of hij daar na zijn uitbrander nog welkom was. Bovendien had hij nóg een uitnodiging ontvangen. Sepps oude vriend Chuck Blazer had hem ook uitgenodigd, maar eigenlijk ging Sepp daar liever niet heen. Chuck woonde helemaal op de Noordpool. Maar hoe moest Sepp dat vertellen zonder Chuck te kwetsen? Opeens had hij het: daarvoor had hij de FIFA-toewijzingscommissie.

blazer-blatter

Chuck en Sepp in betere tijden.

Sepp belde met de voorzitter van de commissie. ,,Luister”, zei hij, ,,ik wil vanavond bij Michel Platini gaan dineren, maar Chuck Blazer heeft me ook uitgenodigd. Kunnen jullie een keuze maken? Het maakt me niet uit aan wie mijn kerstdiner wordt toegewezen, als Platini maar wint”, beval Sepp, waarna hij de verbinding verbrak.

Een uur later was de uitslag van de verkiezing live op de BBC, want die boden het hoogst op de uitzendrechten. Sepp las zelf de uitslag voor. ,,De commissie heeft in al haar wijsheid besloten dat ik vanavond bij Michel Platini dineer. Een zalig kerstfeest voor u en de uwen” zei Sepp, voordat hij van het podium verdween.

Toekenning diner

Het kerstdiner werd toegewezen aan Michel Platini.

Laat op de middag reed Sepp in zijn Hyundai naar het huis van Michel. Sneeuw dwarrelde nog steeds naar beneden. De tuin van de Fransman was versierd met kerstverlichting en slingers. Sepp parkeerde zijn auto op de oprit, liep naar de voordeur en klopte op de deur. Michel deed open.

Sepp raakte geëmotioneerd bij het zien van zijn loyale vriend. ,,Michel, het spijt me voor mijn woedeaanval. Het is een moeilijk jaar voor me geweest. Ik hoop dat ik nog welkom bij je ben. Ik heb een kalkoen meegenomen die twee keer zo groot is als Mathieu Valbuena.” Michel zei niets, maar viel Sepp in de armen. Een traan biggelde over zijn wang. ,,Kom binnen, Sepp”, snikte hij. ,,Alles is vergeven en vergeten.”

Aan de feestelijk gedekte tafel dineerden Sepp en Michel langdurig en gezellig. Het tweetal haalde herinneringen op. Michel had twee flessen wijn op en voelde dat het moment waarop hij Sepp zou vragen om loonsverhoging, dichterbij kwam.

Maar Michel hoefde helemaal niets te vragen. Ineens greep Sepp naar zijn binnenzak en haalde daar een envelop uit. From Russia With Love, stond erop geschreven. ,,Daar moet je niet naar kijken”, zei Sepp. ,,Ik heb de envelop die ik ooit van Vladimir Poetin heb gekregen hergebruikt. Maak hem maar open.”

Michel nam de envelop aan en gebruikte zijn steakmes als briefopener. Er zat een cheque in van 1,8 miljoen euro. Michel was verbouwereerd. ,,Maar Sepp, dit is toch veel te veel? En moet ik dit niet aan de Franse belastingdienst opgeven?” ,,Mais non, mon ami”, pareerde Sepp. ,,Je hebt het eerlijk verdiend. Niemand komt er ooit achter.”

Sepp en Michel dronken veel wijn, luisterden kerstmuziek en bleven lang natafelen. Daarna wees Michel Sepp naar de logeerkamer. Sepp kroop in bed. Op het nachtkastje lag een boek. A Christmas Carol van Charles Dickens. Blatter las het in één adem uit. ,,Wat een bijzonder verhaal”, zei hij tegen zichzelf. ,,Het is net of ik die oude, corrupte hoofdpersoon al ooit ontmoet heb. Maar nu is het tijd om te gaan slapen. Het sprookje is nu toch echt uit.”

Advertenties

Reacties zijn gesloten.