Concertrecensie: luidruchtig Manic Street Preachers geeft praatgrage Effenaar-bezoeker amper kans

Geplaatst: 28 mei 2014 in Muziek

Op zaterdag 24 mei stond de Welshe alternatieve rockband Manic Street Preachers voor het eerst in de Effenaar. Ook de in regionale poppodia beruchte concertverstoorder annex muziekhater Frans Ploegmakers (49) uit De Rips, een dorp onder de rook van Elsendorp, trad op dat moment op in de Eindhovense poptempel. Hij oogstte vooral succes met zijn nieuwere werk.

Publiek
Als de Effenaar eenmaal geopend is, stroomt de grote zaal al snel vol. Ploegmakers is als één van de eersten binnen om een goede plaats achterin de zaal – pal aan de bar – te bemachtigen. Behendig bestelt hij een witbiertje en vraagt hij het barpersoneel of roken toegestaan is. Vanwege de drukte krijgt hij een kort, ietwat zakelijk antwoord. Een uitgebreide conversatie met de tappers lijkt er vanavond niet in te zitten, wat hij zichtbaar jammer vindt.

Overstemmen
Als voorprogramma Public Service Broadcasting van het podium is verdwenen, verschijnt even later Manic Street Preachers op de bühne. Ze openen met de klassieker Motorcycle Emptiness, één van de betere en hardere nummers van de Britten. Ondanks de uitgebreide soundcheck is Frans Ploegmakers duidelijk niet tevreden over de afstelling van het geluid. Hij vindt het te hard staan en moet moeite doen om de muziek te overstemmen.

Manic Street Preachers was nadrukkelijk aanwezig in de grote zaal.

Manic Street Preachers was nadrukkelijk aanwezig in de grote zaal.

Dat komt zijn interactie met het publiek niet ten goede; zijn willekeurig door hem uitgekozen gesprekspartners horen dikwijls niet meteen wat hij zegt. Een op zich best gevatte opmerking over zijn forse schoonmoeder moet wegens het hoge volume worden herhaald en mist daardoor spontaniteit – een gemiste kans.

Nieuw werk
Komende zomer verschijnt Futurology; alweer het twaalfde studioalbum van de sympathieke rockers. Zanger-gitarist James Dean Bradfield is er enthousiast over, zo vertelt hij tussen de nummers door. Vanavond speelt zijn band dan ook regelmatig nieuw werk, dat op een wat lauwe ontvangst van de nagenoeg uitverkochte zaal kan rekenen.

Het nieuwe werk van Ploegmakers wekt meer enthousiasme op. Sinds medio maart werkt hij als heftruckchauffeur bij een mengvoederbedrijf in Handel. Zijn doordeweekse belevenissen kunnen rekenen op geïnteresseerde reacties van een vijftiger die tijdens zijn gang naar het toilet door Ploegmakers staande wordt gehouden. De twee lijken op dezelfde golflengte te zitten, gezien het geamuseerde gesprek dat volgt.

Wireless
Halverwege de set verdwijnen drummer Sean Moore en bassist Nicky Wire van het podium en blijft Bradfield met zijn akoestische gitaar over. Wireless en unplugged speelt de frontman het gevoelige Suicide Is Painless, wat de sfeer in de zaal zonder meer ten goede komt.

Ook Ploegmakers komt op dit moment goed uit de verf, blijkt als hij zijn iPhone uit zijn broekzak tovert. De vingervlugge Ripsenaar liket drie Facebookberichten van vrienden en ziet zelfs nog kans de tussenstand van de Champions League-finale op zijn scherm te toveren voordat het slotakkoord (een a-mineur) klinkt. De wireless-verbinding is hier prima, zie je hem denken.

Goedgemutst deelt hij zijn hele omgeving mee dat Atlético Madrid op dat moment met 1-0 voorstaat. Daarna wordt zijn telefoon weer opgeborgen. Hij is immers bij een liveshow en steeds op het scherm kijken getuigt van weinig respect voor de band. Bij een concert moet nu eenmaal gekletst worden, beseft Ploegmakers gelukkig snel.

Akoestisch
Gaandeweg de set worden er nog meer akoestische, breekbare liedjes gespeeld. De praatgrage Ploegmakers vindt het prachtig: zo is het volume lager en kan hij zonder al te veel moeite babbelen over iedereen die op zijn pad komt. Dat zijn er nogal wat, aangezien hij nog steeds tegen de bar hangt en er goed gedronken wordt. De kansen van Iran op het WK, de vrijlating van Volkert van der G., het weer in Portugal en de rijlessen van zijn zoon zijn favoriete gespreksonderwerpen. Zijn mede-concertbezoekers keuvelen gezellig mee.

Unplugged was zanger Bradfield gelukkig aardig te overstemmen door het publiek.

Slechts ondersteund door een akoestische gitaar was Bradfield gelukkig aardig te overstemmen door Ploegmakers.

Band
Na krap anderhalf uur spelen verlaat Manic Street Preachers het podium. Een toegift zit er vanavond niet in, tot genoegen van Ploegmakers. Hij kan hierdoor op tijd in café Movies zijn om Real Madrid de Champions League te zien winnen. Bovendien wordt hij daar niet gestoord door gitaarsolo’s, bombastische baspartijen en teksten over politieke thema’s. Het is tenslotte weekend.

In café Movies was Ploegmakers (links) beter in zijn element.

In café Movies was Frans Ploegmakers (links) beter in zijn element dan in de Effenaar.

Ploegmakers gaf na zijn show in de Effenaar toe dat het niet één van zijn beste optredens ooit was: ,,De zaal was aardig gevuld en het bier smaakte me uitstekend. Ook het publiek was gezellig. Het is alleen jammer dat Manic Street Preachers steeds door mijn gesprekken heen speelde. Een normale conversatie voeren was zo nauwelijks mogelijk.”

Advertenties

Reacties zijn gesloten.